UKRAIŃSKO-POLSKA FUNDACJA PSARY
UKRAIŃSKO-POLSKA FUNDACJA PSARY
POLSKI (napis testowy - oczywiście później będzie tu po prostu treśc w odpowiednim języku)
1. Utworzenie miejsca międzynarodowych spotkań jako platformy swobodnej wymiany, dialogu, pojednania i współpracy dla krajów szeroko pojętej Europy Wschodniej
3. Wspieranie rozwoju życia społecznego, kulturalnego i gospodarczego wsi Psary i rejonu Rohatyńskiego
2. Przyczynianie się do procesu modernizacji Ukrainy sprzyjając zbliżeniu i współpracy ze strukturami europejskimi
4. Remont i rewaloryzacja zespołu zabytkowego Psary
Ukraina obok Turcji i Kaukazu należy do strategicznych dla Europy obszarów styku cywilizacji
Ukraina w tym samym stopniu należy do kręgu cywilizacji zachodniej, co przyjęte niedawno do UE Rumunia i Bułgaria
Pozostawianie Ukrainy w szarej strefie między Zachodem a Eurazją potęguje rozdarcie wewnętrzne i zagraża stabilności kontynentu
Unia Europejska nie dojrzała do decyzji o eurointegracji Ukrainy, do której Ukraina przygotowuje się raczej słabo
Unijna polityka sąsiedztwa nie wystarczy, by przerwać krąg niemożności grożący wygaśnięciem aspiracji euroatlantyckich
Pogłębienie partnerstwa UE z Ukrainą jest konieczne, nie przesądzając o przyszłej decyzji w sprawie eurointegracji Ukrainy
Dla UE udział w Projekcie Psary stanowić może element zabezpieczania możliwości decyzji eurointegracyjnej w przyszłości
Centrum w Psarach może być świetnym narzędziem dyplomacji gospodarczej, skupiającym wysiłek sponsoringowy polskiego biznesu na Ukrainie
Racje stanu Ukrainy i Polski są zbieżne
Integracja euroatlantycka Ukrainy jest podstawowym kierunkiem strategicznym polskiej polityki zagranicznej.
Udział w realizacji Projektu Psary wzmocni pozycjonowanie RP jako rzecznika Ukrainy
Projekt Psary w powiązaniu z Euro-2012 może sie stać pierwszoplanową konkretyzacją rozlicznych deklaracji o partnerstwie
Strumień relacji polsko-ukraińskich może być niewystarczający, by zapewnić niezbędny stopień wykorzystania placówki zaplanowanej z należytym rozmachem. Działalność ośrodka zlokalizowanego w Polsce pozostałaby ograniczona do współpracy bilateralnej
Działalność powinna mieć szerszy, ukraińsko-europejski wymiar. Ośrodek musi być na Ukrainie, aby RP mogła wykorzystać przedsięwzięcie w pozycjonowaniu się na linii stosunków ukraińsko-zachodnich
Wieś Psary (Pryozerne) należy do Gminy Dehowa, w Rejonie Rohatyńskim, w Obwodzie Iwano-Frankiwskim (Stanisławowskim)
Dobra Psary należały kolejno do Jabłonowskich herbu Grzymała, następnie do Głogowskich, a od drugiej połowy XIX-wieku do Reyów
W czasach sowieckich w Pałacu była szkoła rolnicza, a na przełomie lat 1980-90 szpital psychiatryczny. W latach 1996-2004 Pałac był użytkowany przez Cerkiew Prawosławną Patriarchatu Kijowskiego
Cecylia z Potockich Rey (1900-1978)
Ludwik Rey (1896-1940)
Pałac wybudowała Wilhelmina z Głogowskich Stanisławowa Rey. Ostatnim właścicielem do 1939r. był Ludwik hr. Rey
Wilhelmina z Głogowskich hr. Rey
(1846-1907)
Ostatni właściciel Ludwik hr. Rey został zapamiętany za sprzeciw wobec skrajności polityki narodowościowej II RP, łagodzenie napięć i godzenie sprzecznych dążeń ludzi zamieszkałych na tym terenie
W 1939r. ukraińscy mieszkańcy uratowali rodzinę Reyów przed NKWD i umożliwili ucieczkę: Projekt Psary to też spłata długu wdzięczności
Brak jakichkolwiek animozji na tle narodowościowym, przyjaźń i pełne poparcie mieszkańców dla Projektu Psary, z wójtem Ihorem Kysyłycją na czele
Poświęcenie odnowionej Figury Chrystusa przy Cerkwi w Psarach
Pałac w stylu neobarokowo-romantycznym wybudowała Wilhelmina z Głogowskich Stanisławowa Rey w 1882r. według projektu lwowskiego architekta Juliana Zachariewicza.
Dwie kondygnacje naziemne, obszerne piwnice i potężny strych: łącznie blisko 3000 m2 powierzchni użytkowej
Wysokie piwnice, ogromne poddasze i wieża widokowa stwarzają dodatkowe możliwości funkcjonalne.
Naprzeciw Pałacu znajduje się starszy budynek wjazdowy, zwany „Bramką”: około 1000 m2 do zagospodarowania. Mimo późniejszych przebudowań nosi piętno baroku, był zapowiedzią niezrealizowanego zamierzenia rezydencjonalnego Jabłonowskich
Zespół otoczony jest parkiem z zachowanym starodrzewem, o powierzchni 30 ha. Urozmaicona rzeźba terenu pozwala lokalizować obiekty nowoczesne bez kolizji estetycznej z zabytkami
Obiekty znajdują się w średnim stanie technicznym, konstrukcja ścian i stropów jest zachowana
Dotychczasowi właściciele całkowicie zaniedbali obowiązki konserwatorskie. Budynki nadają się do adaptacji na ośrodek konferencyjny, wymagają jednak gruntownego remontu
Centrum w Psarach będzie infrastrukturą dla szerokiego spektrum relacji polsko-ukraińskich i ukraińsko-europejskich:
Nowoczesny ośrodek konferencyjny z odpowiednią infrastrukturą towarzyszącą
Cele statutowe Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary:
Fundacja kontynuuje działania prowadzone od końca 2005r. na rzecz utworzenia Międzynarodowego Centrum Współpracy i Dialogu.
Misją Fundacji PAUCI jest rozwijanie zdolności Ukrainy do ściślejszej integracji ze strukturami europejskimi i euroatlantyckimi w drodze zastosowania doświadczeń Polski i innych państw.
Fundacja Współpracy Polsko-Ukraińskiej PAUCI powstała w kwietniu 2005 jako kontynuatorka Inicjatywy Współpracy Polsko-Amerykańsko-Ukraińskiej. Działająca od 1999 Inicjatywa służyła jako wyjątkowy trójstronny program pomagający szerzyć najlepsze przykłady polskiej transformacji ustrojowej od gospodarki centralnie planowanej ku systemowi liberalnej, rynkowej demokracji.
Fundacja „Krzyżowa” dla Porozumienia Europejskiego prowadzi działalność pojednawczą i wymianę młodzieży podobną do zamierzonej w Psarach, tyle że pomiędzy Polską a Niemcami. Ośrodek powstał na początku lat 90-tych na podstawie porozumienia Premiera Mazowieckiego i Kanclerza Helmuta Kohla, w zamku niemieckiej rodziny von Moltke, z której wywodził się jeden z uczestników zamachu na Hitlera (ta część dzisiejszej Polski przed II wojną światową należała do Rzeszy Niemieckiej).
Ośrodek w Krzyżowej realizuje także programy współpracy z Ukrainą, w szczególności program "Wrocław-Lwów" na zlecenie Urzędu Miasta Wrocławia. Dyrektor Rafał Borkowski jest członkiem Rady Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary.
Stowarzyszenie Artystyczne "Dzyga" zostało założone w 1993r. przez Członków Bractwa Studenckiego Miasta Lwowa oraz znanych lwowskich artystów. W lutym 1997r. w dawnym klasztorze Ojców Dominikanów otwarto Centrum Kulturalno-Artystyczne "Dzyga" (galeria Sztuki Współczesnej, Sala Koncertów Akustycznych, Studio Nagrań, Studio Internetowe, kawiarnia) przy ulicy Ormiańskiej 35 we Lwowie. Podczas działalności Stowarzyszenia zorganizowano bardzo wiele inicjatyw twórczych, często z udziałem czołowych artystów nie tylko z Ukrainy, lecz także z Polski, Austrii, Słowacji, Czech, USA, Rosji a nawet Japonii.
Oprócz centrum przy ulicy Ormiańskiej, Stowarzyszenie Artystyczne „Dzyga” prowadzi klub „Zakulisia” nad Filharmonią Lwowską przy ulicy Czajkowskiego oraz salę koncertową „Picasso” w starym kinie przy ulicy Zielonej. Z biegiem lat „Dzyga” urosła do rangi najważniejszej niezależnej instytucji kulturalnej na zachodniej Ukrainie. Jest jednym z największych partnerów projektów współfinansowanych przez Instytut Polski w Kijowie.
Fundacja Pro Academia Narolense w remontowanym zamku w Narolu w Polsce (kilkanaście kilometrów od przejścia granicznego z Ukrainą w Hrebennem / Rawie Ruskiej) rozwija artystyczne centrum naukowo-szkoleniowe, nawiązujące do tradycji szkoły artystycznej założonej przez Feliksa Antoniego hr. Łosia, budowniczego i pierwszego właściciela tego pałacu.
Narol to nieduże miasto na Roztoczu Wschodnim, położone zaledwie 10 km od granicy polsko-ukraińskiej na pograniczu dawnej Galicji i Kongresówki, znane z niezwykłych walorów turystycznych. Ok. 1,5 km na północ od Narola, wznosi się otoczony klasycystycznym parkiem XVIII-wieczny pałac ufundowany przez Feliksa Antoniego hr. Łosia. W pałacu tym ponad 200 lat temu funkcjonowała jedna z pierwszych w Polsce szkoła artystyczna. Wspaniały pałac, doszczętnie spalony w 1945 roku, obecnie jest odbudowywany przez Fundację Pro Academia Narolense.
Głównym celem Fundacji jest odbudowa XVIII-wiecznego zespołu pałacowo-parkowego w Narolu i utworzenie w nim międzynarodowego Centrum Szkoleniowo-Artystycznego "Akademia Narolska", które nawiązuje do tradycji szkoły artystycznej z przełomu XVIII i XIX wieku.
Kilkuletnia praca Fundacji przyniosła wymierne efekty: Narol stał się ponownie po 200 latach znanym miejscem międzynarodowych spotkań twórców kultury. Fundacja Pro Academia Narolense za swą działalność została wyróżniona w 2004 roku Pierwszą Nagroda w kategorii inicjatyw na rzecz kultury i dziedzictwa narodowego w Konkursie na Najlepszą Inicjatywę Obywatelską Pro Publico Bono.
