Biłous, Andrij
Współpracownik „Dzygi”, Dyrektor Administracyjny „Gazety Lwowskiej", w 2006 r. brał udział w początkowej fazie „Projektu Psary” do spotkania z władzami obwodowymi w lipcu 2006 r.
Architekt, docent Politechniki Lwowskiej, uczestniczył w opracowaniu w 1994 r. projektu adaptacji Kompleksu w Psarach na centrum hotelowo-konferencyjne. Kontakt: tel. +380-322-2380298.
Pierwszy Dyrektor spółki "Zahid Trading". 25 sierpnia 2005 r. wydzierżawił Kompleks w Psarach od Arcybiskupa Joasaf. Jesienią 2005 r. oferował Kompleks na sprzedaż Rodzinie Reyów oraz w Internecie ukraińskim i polskim. W połowie 2006 r. wycofał się z udziału w sprawie. Latem 2005 r. i wiosną 2006 r. naciskał na Przewodniczącego Rady Wiejskiej, by uzyskać tytuł prawny do działki gruntu pod Kompleksem. Po wykupieniu spółki "Zahid Trading" przez spółkę "Ineko" zostaje zastąpiony przez Fedira Biłousa.
Współpracownik „Dzygi”, Dyrektor Administracyjny „Gazety Lwowskiej", w 2006 r. brał udział w początkowej fazie „Projektu Psary” do spotkania z władzami obwodowymi w lipcu 2006 r.
Mieszkaniec Rohatyna, najpierw kierownik ochrony Kompleksu, później Dyrektor spółki "Zahid Trading" po Andriju Bihunie, w następstwie wykupienia tej spółki przez spółkę "Ineko" z Kijowa. W 2007 r. zajmuje się sporem sądowym w Rohatynie. Kontakt: tel. +380-963562299.
Naczelnik Zarządu Głównego Budownictwa, Architektury i Gospodarki Bytowo-Komunalnej Obwodowej Administracji Państwowej w Iwano-Frankiwsku. W 1994 r. zlecił Politechnice Lwowskiej opracowanie projektu adaptacji Kompleksu w Psarach na centrum hotelowo-konferencyjne. W latach 2004-2005 przydzielił Arcybiskupowi Joasafowi 200 tysięcy hrywien na rekonstrukcję dachu i wzmacnianie fundamentów. 8 maja 2007 jego Zarząd udziela Arcybiskupowi Joasafowi pozwolenia na utworzenie hotelu w Kompleksie w Psarach. Kontakt: tel. +380-342-552291.
Projektant lwowskiej firmy konserwatorskiej "Ukrzahidprojektrestawracija". Ocenił stan techniczny Kompleksu w Psarach i ocenił konieczne roboty konserwatorskie. Kontakt: tel. +380-679330990, tel. +380-322-440472.
Naczelnik Oddziału Państwowej Służby Ochrony Dziedzictwa Kulturowego w Zarządzie Kultury Obwodowej Administracji Państwowej. Podpisał umowę konserwatorską z 25 lipca 2005 r. z Iwano-Frankiwskim Zarządem Eparchialnym Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu. W marcu 2006 r. nie zgłasza Kompleksu w Psarach do "spisu zabytków dziedzictwa kulturowego, które nie podlegają prywatyzacji". 14 września 2007 r. zawiera umowę konserwatorską ze spółką "Zahid Trading". Kontakt: tel. +380-342-551957.
Przyjaciel Dominika Reya, najstarszego syna ostatniego właściciela majątku w Psarach, Ludwika Reya. Uczestniczył w spotkaniu z władzami obwodowymi w lipcu 2006 r. Wspiera finansowo Ukraińsko-Polską Fundację Psary.
Dyrektor Stowarzyszenia Artystycznego "Dzyga" we Lwowie, partnera "Projektu Psary". Członek Rady Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary. Kontakt: tel. +380-342-552291.
Arcybiskup Iwano-Frankiwski i Halicki Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu, nazwisko cywilne Iwan Wasylikiw. W 2001 r. otrzymuje od Obwodowej Administracji Państwowej Kompleks w Psarach w bezpłatne użytkowanie na cele cerkiewne oraz pomoc rzeczową na remont o wartości około dwustu tysięcy hrywien. W latach 2004-2005 otrzymuje 200 tysięcy hrywien dotacji od Obwodowej Administracji Państwowej i 100 tysięcy od Rady Ministrów Ukrainy. W kwietniu 2005 r. Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu otrzymuje Kompleks w Psarach na własność na podstawie uchwały Rady Obwodu. W sierpniu wydzierżawia Kompleks prywatnej spółce "Zahid Trading". We wrześniu otrzymuje zezwolenie na sprzedaż Kompleksu od Naczelnika Państwowej Służby Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Mykoły Kuczeruka. "Zahid Trading" w porozumieniu z Arcybiskupem Joasafem od września do grudnia 2005 r. usiłuje sprzedać Kompleks kierując ofertę do Rodziny Reyów i umieszczając ogłoszenia w Internecie, aczkolwiek zaprzecza temu w piśmie do Obwodowej Administracji Państwowej i zmusza jedną z gazet do zamieszczenia niesłusznego zaprzeczenia. Po zablokowaniu prób sprzedaży przez Obwodową Administrację Państwową, Arcybiskup Joasaf pozornie negocjuje warunki zwrotu własności z nowym Przewodniczącym Rady Obwodu Ihorem Olijnykiem. Jednak w maju 2007 r. uzyskuje pozwolenie na utworzenie hotelu i ostatecznie 15 sierpnia 2007 r. sprzedaje Wiktorii Werheles Kompleks w Psarach za kwotę wielokrotnie wyższą od 70 tysięcy dolarów zapisanych w umowie. Kontakt: tel. +380-342-223451, tel. +380-975551216.
Na prośbę Obwodowej Administracji Państwowej, w 2006 r. pozwał Arcybiskupa Joasafa do sądu w 2006 r. za niedotrzymanie przeznaczenia Kompleksu na cele cerkiewne, podjęcie prób sprzedaży oraz dewastację budynków. Posiada informacje o dewastacji Kompleksu przez Ukraińską Cerkiew Prawosławną Kijowskiego Patriarchatu. Później został Zastępcą Mera Iwano-Frankiwska, a obecnie jego doradcą. Kontakt: tel. +380-342-784066.
Przewodniczący Rady Wiejskiej w Dehowej (odpowiednik Wójta), na terenie której znajduje się Kompleks w Psarach. Kontakt: tel. +380-677421459.
Przewodniczący Rady Obwodu Iwano-Frankiwskiego od 2006 r. Od wiosny 2006 r. do lata 2007 r. prowadzi negocjuje warunki zwrotu własności Kompleksu w Psarach z Arcybiskupem Joasafem. Reprezentuje Obwód w rozmowach o utworzeniu Centrum Współpracy Międzynarodowej w Psarach. Po sprzedaży Kompleksu przez Arcybiskupa Joasafa rezygnuje z dalszych starań o zwrot własności, nie wpisuje propozycji uchwały Komisji Kultury do porządku obrad Rady Obwodu w marcu 2008 r. i nie kieruje sprawy na drogę sądową. Kontakt: tel. +380-342-551893.
Właściciel spółki "Ineko" z Kijowa, która w połowie 2006 r. przejęła spółkę "Zahid Trading" dzierżawiącą Kompleks w Psarach, popadła w konflikt z Arcybiskupem Joasafem, a następnie sprzedała spółkę "Zahid Trading" Wiktorii Werheles w marcu 2008 r. po sporze sądowym o naruszenie prawa pierwokupu. Kontakt: tel. +380-675076520.
Wnuk Ludwika Reya, ostatniego właściciela Kompleksu w Psarach. Animator "Projektu Psary", Prezes Zarządu Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary. Kontakt: tel. +48-602293087, tel. +380-672-617601.
Syn Jana Reya, wnuk Antoniego Reya i prawnuk Ludwika Reya, ostatniego właściciela Kompleksu w Psarach. Pomysłodawca "Projektu Psary", Członek Rady Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary. Kontakt: tel. +48-600875933.
Zastępca Przewodniczącego Rady Obwodu. Zajmuje się sprawą Psar razem z Ihorem Olijnykiem w 2006 r. W grudniu 2005 r. kieruje interpelację do Obwodowej Administracji Państwowej. Około 3 lipca 2006 r. bierze udział w nieudanej inspekcji w Psarach. Kontakt: tel. +380-0342-552279, tel. +380-343-321824.
Naczelnik Obwodowej Administracji Państwowej w Iwano-Frankiwsku do wyborów parlamentarnych w październiku 2007 r., a odtąd deputowany Rady Najwyższej (Nasza Ukraina). W zimie 2005-2006 blokuje próby sprzedaży Kompleksu w Psarach przez Arcybiskupa Joasafa. Początkowo przychylny "Projektowi Psary", uczestniczy w rozmowach z jego inicjatorami w 2006 r. Później jednak nie podejmuje dalszej współpracy ze względu na ryzyko polityczne konfliktu z Cerkwią Prawosławną.
1 stycznia 2006 r., do grupy inicjatywnej "Projektu Psary" przyłącza się "Fundacja pro Academia Narolense", która w remontowanym zamku w Narolu w Polsce (kilkanaście kilometrów od przejścia granicznego z Ukrainą w Hrebennem / Rawie Ruskiej) rozwija artystyczne centrum naukowo-szkoleniowe, nawiązujące do tradycji szkoły artystycznej założonej przez Feliksa Antoniego hr. Łosia, budowniczego i pierwszego właściciela tego pałacu.
Biuro projektowe firmy "Integer" z Wrocławia, na podstawie dokumentacji zdjęciowej wykonanej w grudniu przez Przemysława i Marcina Reyów, wydaje opinię wstępną o najpilniejszych pracach do wykonania.
W dniach 27 i 28 stycznia 2006 r. odbywa się we Lwowie kolejna narada grupy inicjatywnej "Projektu Psary", z udziałem Markijana Iwaszczyszyna i Wołodymyra Kaufmana z "Dzygi", Andrija Biłousa (w tym czasie dyrektora administracyjnego Gazety Lwowskiej) oraz Marcina Reya i Agnieszki Rey. 29 stycznia 2006 r. cały zespół udał się do Psar, zwiedził Kompleks Pałacowo-Parkowy i rozmawiał z Przewodniczącym Rady Wiejskiej Ihorem Kysyłycją.
Markijan Iwaszczyszyn przedstawił plan działania wynikający z uzgodnień telefonicznych z Naczelnikiem Obwodowej Administracji Państwowej Romanem Tkaczem. Roman Tkacz uznał, że decyzję Rady Obwodu przekazującą Kompleks Arcybiskupowi Joasafowi można anulować kolejnym Głosowaniem Rady, o ile przedstawiony zostanie konkretny plan realizacji "Projektu Psary". Omawiano model przewidujący założenie fundacji prawa ukraińskiego, która po odzyskaniu Kompleksu przez Obwód otrzymałaby dzierżawę budynków, a następnie mogłaby odkupić działkę gruntu.
Pod koniec marca powstaje projekt "spisu zabytków dziedzictwa kulturowego, które nie podlegają prywatyzacji" – na podstawie propozycji władz samorządowych z poszczególnych obwodów. Władze w Iwano-Frankiwsku odstępują od zgłoszenia Kompleksu w Psarach do tego spisu. Gazeta "Halyckyj Kurier" starała się ustalić, dlaczego nie uwzględniono Kompleksu w Psarach. Przytacza wypowiedź Andrija Dawydiuka, Naczelnika Oddziału Państwowej Służby Ochrony Dziedzictwa Kulturowego w Zarządzie Kultury Obwodowej Administracji Państwowej:
"Ten obiekt przekazano na własność Cerkwi. Nieprzyzwoitością byłoby zabraniać czy pozwalać na jego prywatyzację".
Wpisanie Kompleksu w Psarach "spisu zabytków dziedzictwa kulturowego, które nie podlegają prywatyzacji" pozbawiłoby Arcybiskupa Joasafa możliwości odsprzedaży obiektu w prywatne ręce i zablokowałoby go na etapie pierwszym swojej operacji – tworząc dobrą pozycję wyjściową do przywrócenia kontroli Państwa nad Kompleksem w Psarach.
Obwodowa Administracja Państwowa zmarnowała straciła okazję zablokowania prywatyzacji. Należało, przewrotnie, wykorzystać przeciwko Arcybiskupowi Joasafowi ten sam niuans prawny, którym posłużył się, aby postępując dwuetapowo oszukać władze obwodowe i udawać, że nie dochodzi do prywatyzacji.
W tym czasie bowiem formą własności Kompleksu była nadal własność "kolektywna" Iwano-Frankiwskiego Zarządu Eparchialnego Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu, więc formalnie rzecz ujmując – nie była spełniona definicja prywatyzacji jako "zamiany własności państwowej bądź komunalnej obiektów na własność prywatną".
Prywatyzacja była w toku, gdyż Arcybiskup nie tylko zamierzał, lecz próbował sprzedać Kompleks z przekształceniem na formę własności "prywatną", ale nie była jeszcze dokonana: uwzględniając Kompleks w Psarach w "spisie zabytków dziedzictwa kulturowego, które nie podlegają prywatyzacji" można było jej zabronić.
Wiosną 2006 r. spółka "Zahid Trading" zostaje wykupiona – oczywiście wraz z umową dzierżawy i prawem pierwokupu Kompleksu – przez kijowską spółkę "Ineko", którą kieruje Ihor Petrenko. "Ineko" albo była klientem docelowym, albo zamierzała działać jako deweloper i odsprzedać Kompleks po jego wyremontowaniu.
W pierwszej połowie czerwca 2006 r., Andrij Bihun ponownie nachodzi Przewodniczącego Rady Wiejskiej, naciskając na podpisanie dokumentów urzędowych potwierdzających rzekomy tytuł prawny do działki gruntu przynależnej do Kompleksu. Towarzyszy mu Fedir Biłous, szef firmy ochroniarskiej z Rohatyna, zatrudniającej mieszkańców okolicznych domów w charakterze strażników Kompleksu. Nie przedstawiają jednak dokumentów niezbędnych, aby Przewodniczący Rady Wiejskiej mógł podpisać dokumenty związane z działką gruntu zgodnie z prawem – i spotykają się z kolejną odmową.
15 czerwca 2006 r. udaje się nawiązać kontakt telefoniczny z Andrijem Bihunem. Wyraźnie wystraszony Andrij Bihun odpowiada, że "tym zajmują się teraz ludzie z Kijowa" i odmawia dalszej rozmowy. W tym okresie Dyrektorem spółki "Zahid Trading" staje się Fedir Biłous.
20 czerwca 2006 r., Markijan Iwaszczyszyn, który od pewnego czasu kontaktował się z nowo wybranym Przewodniczącym Rady Obwodu, Ihorem Olijnykiem, potwierdza ustalenie terminu spotkania z nim na 11 lipca. Ihor Olijnyk od tej pory staje się głównym partnerem w negocjacjach związanych z "Projektem Psary".
Około 1 lipca 2006 r., Ihor Olijnyk informuje Markijana Iwaszczyszyna z "Dzygi", że "rozpoczyna urzędowy proces przejmowania przez Państwo od Cerkwi kontroli nad pałacem". Około 3 lipca 2006 r., z polecenia Ihora Olijnyka, do Kompleksu w Psarach przyjeżdża inspekcja w składzie: Zastępca Przewodniczącego Rady Obwodu Jurij Romaniuk, rewizor podatkowy, milicjant oraz dziennikarz z gazety obwodowej "Hałyczyna". Arcybiskup Joasaf jest obecny podczas pobytu tej grupy.
4 lipca 2006 r., Ihor Olijnyk spotyka się z Arcybiskupem Joasafem i ustala wstępnie warunki zwrotu. Arcybiskup Joasaf domaga się "odstępnego" w wysokości około 60 tysięcy dolarów – tytułem domniemanych remontów i rezygnacji ze sporów. W tym czasie na zlecenie Arcybiskupa Joasafa do Kompleksu w Psarach przyjeżdżają eksperci budowlani, aby sporządzać obmiar rzekomo wykonanych robót remontowych.
5 lipca 2006 r., Ihor Olijnyk spotyka się we Lwowie z Markijanem Iwaszczyszynem z "Dzygi" i Andrijem Biłousem, po czym w drodze powrotnej do Iwano-Frankiwska zwiedza osobiście Kompleks w Psarach. Jak poinformował Andrij Biłous – "Ihor Olijnyk stwierdził, że jest pod wielkim wrażeniem pałacu i że rzeczywiście wyobraża sobie, że można by w nim zrobić świetny projekt".
Ihor Olijnyk stwierdza jednak, że o ile Obwód mógłby wziąć na siebie odzyskanie Kompleksu i udostępnić go dla celów "Projektu Psary", to ze swojej strony inicjatorzy przedsięwzięcia powinni przedstawić solidne gwarancje, że posiadają środki na sfinansowanie remontu.
Ihor Olijnyk zwraca wówczas uwagę, że według niego "dokument, którym posługiwał się Bihun albo jest fałszywką, albo projektem, ale ważny nie jest, bo nie ma podpisu". Chodzi o świadectwo prawa własności z 25 lipca 2005 r.
8 lipca 2006 r., Zwierzchnik Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu, Patriarcha Filaret, przebywa w Iwano-Frankiwsku. Świadkowie spotkania po uroczystości twierdzą, że widzieli, jak bardzo wysoki urzędnik Kancelarii Prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki, w obecności Arcybiskupa Joasafa, nakłaniał Romana Tkacza, aby udzielał on wszelkiej pomocy Arcybiskupowi Joasafowi i pozytywnie rozpatrywał jego wnioski. Doniesienie to pochodzi ze źródeł pośrednich i wymaga ostrożnego traktowania i weryfikacji, gdyż może mieć charakter stronniczy bądź dezinformacyjny.
11 lipca 2006 r. odbywa się uzgodnione za pośrednictwem "Dzygi" spotkanie w Iwano-Frankiwsku z Ihorem Olijnykiem, w którym ze strony władz obwodowych udział bierze także Naczelnik Obwodowej Administracji Państwowej Roman Tkacz. Ze strony inicjatorów "Projektu Psary" w spotkaniu uczestniczą Marcin Rey, Andrij Biłous (jako przedstawiciel "Dzygi") oraz przybyły z Luksemburga Edward de Burlet. Ihor Olijnyk nie zgodził się na obecność Przewodniczącego Rady Miejskiej.
Roman Tkacz informuje, że Obwodowa Administracja Państwowa pracuje nad zablokowaniem prób sprzedaży Kompleksu w Psarach, między innymi poprzez wytoczenie sprawy sądowej przez obywatela Obwodu, który został o to poproszony ze względów politycznych – Administracji niezręcznie jest frontalnie spierać się z Cerkwią w sądzie. Jak się później okazało, obywatelem tym był Wiktor Kimakowycz, który sprawę sądową przegrał.
Ihor Olijnyk mówi, że prowadził z Arcybiskupem Joasafem rozmowy, z których wynika, że Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu byłby gotowy zwrócić Kompleks w Psarach Państwu Ukraińskiemu, lecz oczekuje odstępnego w wysokości kilkudziesięciu tysięcy dolarów za nakłady remontowe, które Zarząd Eparchialny rzekomo poczynił.
Obie strony rozmowy zgadzają się co do tego, że takie roszczenie wydaje się bezzasadne zważywszy na zniszczenia zaistniałe w obiekcie podczas władania nim przez Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu. Kwota jest oderwana od rzeczywistości materialnej, ale nie o to chodzi: dla Arcybiskupa Joasafa jest to po prostu cena za bezkonfliktowe rozwiązanie sytuacji. Podczas spotkania nie było mowy o pomocy publicznej otrzymanej przez Arcybiskupa Joasafa w 2001 i 2004 r., której łączną wartość szacuje się na kwotę 500 tysięcy hrywien.
Ihor Olijnyk stwierdza, że znajdzie sposób na ustalenie warunków zwrotu Kompleksu przez Arcybiskupa Joasafa i że ten koszt nie będzie obciążał budżetu samego "Projektu Psary". Ihor Olijnyk i Roman Tkacz zgodnie mówią, że idea "Projektu Psary" bardzo im się podoba, wskazują jednak, że angażując Obwód w takie przedsięwzięcie ponoszą ryzyko polityczne w przypadku jego niepowodzenia – więc oczekują gwarancji finansowych, że inicjatorzy posiadają środki wystarczające na realizację "Projektu Psary".
Inicjatorzy "Projektu Psary" odpowiadają, że kwota, którą dysponowali naonczas powinna zostać przeznaczona nie na bezpośrednie budowlane zabezpieczanie Kompleksu, na które nie wystarczyłaby, lecz na koszty kampanii pozyskania środków na docelowe nakłady adaptacyjno-remontowe, które szacuje się na 5-6 milionów euro. Pozyskanie takiej kwoty wymaga szerokiej kampanii informacyjnej i odbycia setek spotkań, co oczywiście kosztuje.
Zobowiązano się do równoległego rozpoczęcia poszukiwania źródeł sfinansowania wstępnych napraw i zabezpieczania Kompleksu przed dalszą degradacją, chociaż według inicjatorów "Projektu Psary" koszty te powinien raczej ponieść Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu, który do tych zniszczeń dopuścił, niestety przy braku interwencji służb państwowych odpowiedzialnych za ochronę zabytków.
Jak się okazało, w tym punkcie nastąpiło nieporozumienie, które po paru tygodniach skutkowało późniejszym zawieszeniem kontaktów i brakiem realizacji ustaleń spotkania. Podczas spotkania jednak odpowiedź została uznana za zadowalającą przez Ihora Olijnyka i Romana Tkacza, którzy wobec tego oświadczyli, że podejmują decyzję o zgodzie na zaangażowanie Obwodu Iwano-Frankiwskiego w "Projekt Psary".
Ustalenia spotkania były następujące:
Zgodnie z tymi ustaleniami, 1 sierpnia 2006 r. Marcin Rey pojechał do Luksemburga na całodzienne spotkanie z Edwardem de Burlet, poświęcone planowaniu przyszłej akcji poszukiwania finansów realizację "Projektu Psary".
W drugiej połowie lipca Ihor Olijnyk kontaktuje się kilkakrotnie z Markijanem Iwaszczyszynem i Andrijem Biłousem z "Dzygi", domagając się wpłacenia środków finansowych, o których była mowa podczas spotkania 11 lipca. Żąda także, aby większość uczestników władz podmiotu, którego założenie było uzgodnione, pochodziła z Iwano-Frankiwska. Tak wynikało z informacji przekazanych przez Markijana Iwaszczyszyna.
Według inicjatorów "Projektu Psary", środki miały być przeznaczone na kampanię poszukiwania środków remontowych; z przekazu Markijana Iwaszczyszyna i Andrija Biłousa wynikało natomiast, że Ihor Olijnyk oczekuje natychmiastowego przekazania omawianej kwoty, która w jego rozumieniu ustaleń miała zostać przeznaczona bezpośrednio na prace remontowo-zabezpieczające – co z kolei inicjatorom "Projektu Psary" wydawało się niemożliwe w sytuacji, w której Kompleks pozostawał własnością Cerkwi.
Natomiast o obsadzeniu przyszłej osoby prawnej większością osób z Iwano-Frankiwska podczas spotkania 11 lipca 2006 r. nie było mowy. Wątpliwości inicjatorów "Projektu Psary" zbudziła koncepcja, aby strona otrzymująca środki miała większość, a strona wnosząca środki, mniejszość głosów co do ich przeznaczenia.
Niezależnie od przyczyn rozbieżności, nieporozumienie narosło. Ihor Olijnyk nie wniósł pod obrady Rady Obwodu przygotowanego projektu uchwały o przeznaczeniu kwoty 180 tysięcy hrywien na kompensację dla Iwano-Frankiwskiego Zarządu Eparchialnego Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu. Relacje z Ihorem Olijnykiem znalazły się tymczasowo w impasie i nie doszło do realizacji ustaleń spotkania z 11 lipca.
12 lipca 2006 r., Marcin Rey spotyka się we Lwowie z Mykołą Bewzem, architektem, docentem Politechniki Lwowskiej, który na zlecenie Zarządu Architektury Obwodowej Administracji Państwowej w Iwano-Frankiwsku uczestniczył w 1994 r. w opracowaniu projektu adaptacji Kompleksu w Psarach na centrum hotelowo-konferencyjne. Mykoła Bewz dysponuje znaczną wiedzą o stanie Kompleksu przed rozpoczęciem w nim działalności Iwano-Frankiwskiego Zarządu Eparchialnego Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu.
13 lipca 2006 r., Marcin Rey zwiedza Kompleks w Psarach z Mychajłą Czuszakiem, projektantem lwowskiej firmy konserwatorskiej "Ukrzahidprojektrestawracija". Mychajło Czuszak na podstawie kilkugodzinnej wizji lokalnej ocenił stan Kompleksu. Uznał, że Kompleks uległ poważnej degradacji w stosunku do stanu z 1994 r. Wartość zniszczeń ocenił na kilkaset tysięcy euro. Stropy, które były zdrowe, teraz mogą wymagać wymiany, konieczne będzie wzmacnianie podłoża pod fundamentami. Remont pozostaje jak najbardziej możliwy, jednak adaptacja na ośrodek konferencyjny może w jego opinii kosztować około 5-6 milionów euro.
