Bernatowicz, Grażyna
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej. Autor listu wyrażającego poparcie dla "Projektu Psary". Kontakt: tel. +48-22-5239610.
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej. Autor listu wyrażającego poparcie dla "Projektu Psary". Kontakt: tel. +48-22-5239610.
Przyjaciel Dominika Reya, najstarszego syna ostatniego właściciela majątku w Psarach, Ludwika Reya. Uczestniczył w spotkaniu z władzami obwodowymi w lipcu 2006 r. Wspiera finansowo Ukraińsko-Polską Fundację Psary.
Zastępca Przewodniczącego Rady Obwodu. Kontakt: tel. +380-342-556311.
Obywatel brytyjski, właściciel biura nieruchomości www.property.com.ua we Lwowie. Obok Iwana Odosija pełnomocnik Wiktorii Werheles, pośredniczący w poszukiwaniu ukraińskiego oraz / lub zagranicznego klienta, który zainwestowałby albo odkupiłby Kompleks w Psarach. Kontakt: tel. +44-01704-53586, tel. +380-631086674.
Socjolog, specjalista ds. stosunków międzynarodowych, przewodniczący Niezależnego Zrzeszenia Studentów na początku lat 80. W połowie lat 90 współtworzył Polski Klub Atlantycki – organizację działającą na rzecz wstąpienia polski do NATO. Członek Rady Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary. Kontakt: tel. +48-603310303.
Zastępca Naczelnika Obwodowej Administracji Państwowej ds. Humanitarnych od października 2007 r. Zwiedził Kompleks w Psarach i zorganizował spotkanie z Mykołą Palijczukiem. Kontakt: tel. +380-342-552110.
Pracownik Biura Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do kwietnia 2008 r. Zajmował się rozpatrywaniem propozycji skierowanej do swojego przełożonego Mariusza Handzlika. Obecnie pracownik Delegacji Komisji Europejskiej w Kijowie.
Arcybiskup Iwano-Frankiwski i Halicki Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu, nazwisko cywilne Iwan Wasylikiw. W 2001 r. otrzymuje od Obwodowej Administracji Państwowej Kompleks w Psarach w bezpłatne użytkowanie na cele cerkiewne oraz pomoc rzeczową na remont o wartości około dwustu tysięcy hrywien. W latach 2004-2005 otrzymuje 200 tysięcy hrywien dotacji od Obwodowej Administracji Państwowej i 100 tysięcy od Rady Ministrów Ukrainy. W kwietniu 2005 r. Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu otrzymuje Kompleks w Psarach na własność na podstawie uchwały Rady Obwodu. W sierpniu wydzierżawia Kompleks prywatnej spółce "Zahid Trading". We wrześniu otrzymuje zezwolenie na sprzedaż Kompleksu od Naczelnika Państwowej Służby Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Mykoły Kuczeruka. "Zahid Trading" w porozumieniu z Arcybiskupem Joasafem od września do grudnia 2005 r. usiłuje sprzedać Kompleks kierując ofertę do Rodziny Reyów i umieszczając ogłoszenia w Internecie, aczkolwiek zaprzecza temu w piśmie do Obwodowej Administracji Państwowej i zmusza jedną z gazet do zamieszczenia niesłusznego zaprzeczenia. Po zablokowaniu prób sprzedaży przez Obwodową Administrację Państwową, Arcybiskup Joasaf pozornie negocjuje warunki zwrotu własności z nowym Przewodniczącym Rady Obwodu Ihorem Olijnykiem. Jednak w maju 2007 r. uzyskuje pozwolenie na utworzenie hotelu i ostatecznie 15 sierpnia 2007 r. sprzedaje Wiktorii Werheles Kompleks w Psarach za kwotę wielokrotnie wyższą od 70 tysięcy dolarów zapisanych w umowie. Kontakt: tel. +380-342-223451, tel. +380-975551216.
Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie. Kontakt: tel. +380-44-2300703.
Sekretarz Stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej do października 2007 r., partner w rozmowach o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w "Projekcie Psary" w okresie rządów Partii "Prawo i Sprawiedliwość". W sierpniu 2007 r. odwiedził Psary i Iwano-Frankiwsk. Kontakt: tel. +48-22-6215035.
Wiceminister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, Główny Konserwator Zabytków. 19 października 2007 r. skierował list do Ihora Olijnyka, w którym potwierdził gotowość Ministerstwa do udziału w "Projekcie Psary" i wskazał finansowania, pod warunkiem, że Kompleks ponownie stałby się własnością samorządu obwodowego. Kontakt: tel. +48-22-4210366.
Naczelnik Wydziału Kultury Rady Obwodu. Przygotował projekt uchwały Komisji Kultury Rady Obwodu proponującą cofnięcie przekazania własności Kompleksu w Psarach Arcybiskupowi Joasafowi. Kontakt: tel. +380-342-551927.
Przewodniczący Rady Obwodu Iwano-Frankiwskiego od 2006 r. Od wiosny 2006 r. do lata 2007 r. prowadzi negocjuje warunki zwrotu własności Kompleksu w Psarach z Arcybiskupem Joasafem. Reprezentuje Obwód w rozmowach o utworzeniu Centrum Współpracy Międzynarodowej w Psarach. Po sprzedaży Kompleksu przez Arcybiskupa Joasafa rezygnuje z dalszych starań o zwrot własności, nie wpisuje propozycji uchwały Komisji Kultury do porządku obrad Rady Obwodu w marcu 2008 r. i nie kieruje sprawy na drogę sądową. Kontakt: tel. +380-342-551893.
Rektor Przykarpackiego Uniwersytetu im. W. Stepanyka w Iwano-Frankiwsku, radny obwodowy, Przewodniczący Komisji Kultury Rady Obwodu Iwano-Frankiwskiego. 31 stycznia 2008 r. Komisja podejmuje uchwałę popierającą propozycję utworzenia Ukraińsko-Europejskiego Centrum Dialogu i Współpracy w Psarach. 14 marca 2008 r. Komisja postanawia, że zgłosi do porządku obrad następnej sesji Rady Obwodu projekt uchwały o anulowaniu uchwały z 2005 r., na mocy której przekazano Kompleks Iwano-Frankiwskiemu Zarządowi Eparchialnemu Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu. Kontakt: tel. +380-342-231574.
Naczelnik Obwodowej Administracji Państwowej w Iwano-Frankiwsku od 31 października 2007 r., poprzednio Mer miasta Jaremcza w Karpatach. 31 marca 2008 r. wyraża stanowisko, że sprawa Psar leży w wyłącznej kompetencji Przewodniczącego Rady Obwodu, a nie Obwodowej Administracji Państwowej. Jednak 18 czerwca 2008 r. odpowiada radnemu obwodowemu Wasylowi Dobriankiemu, że przekazanie działki gruntu może nastąpić wyłącznie za zgodą Rady Najwyższej Ukrainy. Kontakt: tel. +380-342-552291.
Dyrektor Fundacji Współpracy Polsko-Ukraińskiej PAUCI, ściśle współdziałającej z Ukraińsko-Polską Fundacją Psary na rzecz utworzenia Międzynarodowego Centrum Współpracy i Dialogu w Psarach. Kontakt: tel. Warszawa +48-22-6261610, +48-22-6261611, +48-22-6294975, tel. Kijów 380-44-3907012, 380-44-3907013.
Dyrektor Wydziału Prawnego Rady Obwodu. W lutym 2008 r. przygotowywał pozew sądowy przeciwko uchwale Rady Obwodu, przekazującej Kompleks Iwano-Frankiwskiemu Zarządowi Eparchialnemu Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu. W marcu 2008 r. nie zaopiniował pozytywnie projektu uchwały anulującej, zgłoszonego przez Komisję Kultury.
Wnuk Ludwika Reya, ostatniego właściciela Kompleksu w Psarach. Animator "Projektu Psary", Prezes Zarządu Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary. Kontakt: tel. +48-602293087, tel. +380-672-617601.
Zastępca Dyrektora Biura Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Kontakt: tel. +48-22-6951544.
Minister Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej od października 2007 r. Kontakt: tel. +48-22-5239246, tel. +48-22-5239200.
Obywatelka Ukrainy, zameldowana przy ulicy Czerwona Balka 7 w miejscowości Kazanka w rejonie Kazankiwskim, w obwodzie Mykołaiwskim (wschodnia Ukraina), wedle informacji swojego pełnomocnika Andrewa Fazakerleya zamieszkała jednak i prowadząca interesy w Moskwie. 15 sierpnia 2007 r. kupiła Kompleks w Psarach od Iwano-Frankiwskiego Zarządu Eparchialnego Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu za kwotę wielokrotnie wyższą od 70 tysięcy dolarów zapisanych w umowie. Założyła spółkę "Siedziba Reya". Na początku 2008 r. wykupiła spółkę "Zahid Trading" od kijowskiej spółki "Ineko", co spowodowało zakończenie sporu sądowego o naruszenie jej prawa pierwokupu. Działa przez pełnomocników Iwana Odosija, usiłującego uzyskać prawa do działki gruntu od Rady Wiejskiej, i Andrewa Fazakerleya, poszukującego ukraińskiego oraz / lub zagranicznego klienta, który zainwestowałby albo odkupiłby Kompleks w Psarach. Wiktoria Werheles nigdy nie była w Psarach, a jej pełnomocnicy odmawiają podania kontaktu do niej.
31 stycznia 2008 r., Komisja Kultury Rady Obwodu, której przewodniczy radny obwodowy, a jednocześnie Rektor Uniwersytetu Profesor Bohdan Ostafijczuk, podejmuje niespodziewanie uchwałę w reakcji na list Ministra Tomasza Merty skierowany do Ihora Olijnyka, który pozostawał bez odpowiedzi od 19 października 2007 r. Jak wynika z komunikatu służby prasowej Obwodu:
"Komisja przychyliła się do propozycji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie stworzenia Ukraińsko-Europejskiego Centrum Dialogu i Współpracy na bazie kompleksu pałacowo-parkowego "Siedziba Hrabiego Reya" we wsi Pryozerne (Psary) w Rejonie Rohatyńskim, i przygotuje odpowiedni wniosek w tej sprawie do Państwowej Służby Narodowego Dziedzictwa Kulturowego Ukrainy przy Ministerstwie Kultury i Turystyki Ukrainy."
Tydzień po tej uchwale, Ihor Olijnyk udziela wywiadu gazecie lokalnej "Zahidnyj Kurier" i przedstawia swój punkt widzenia na sprawę Kompleksu w Psarach:
"– To jedna z tych sytuacji, których ustawodawstwo nie reguluje. My musimy być realistami – państwa nie stać na utrzymanie takiego zabytku. Radni poprzedniej kadencji rady obwodu przyjęli uchwałę o przekazaniu tego obiektu na własność cerkwi. Wydawałoby się, że to świetna decyzja. Wspólnota religijna chciała tam utworzyć monastyr i jeszcze jakieś inne swoje instytucje. Cerkiew nabyła własność. Zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, może tą własnością rozporządzać. I tak się stało. Po stokroć niestety, sprzedała obiekt. Chociaż do mnie nie dotarły żadne oficjalne dokumenty. Komu, kiedy… Badamy tę sprawę. Ja myślę, że zwrócimy się do organów ochrony prawa, i rozpatrzymy to na stałych komisjach rady. Niestety czasem nie robimy zastrzeżeń przed przyjmowaniem podobnych uchwał na sesjach. A trzeba. W sprawie siedziby Reya zastrzeżeń nie było. Oczekuję, że dziennikarze wyniosą ten konflikt na światło dzienne, by nie było już tajemnic…"
11 lutego 2008 r. Marcin Rey spotyka się z Zastępcą Przewodniczącego Rady Obwodu, Ostapem Dzesą, który – jak się okazuje – nie wiedział o uchwale Komisji Kultury Rady, ani o wcześniejszych zdarzeniach. Marcin Rey informuje o toczącym się procesie w Rohatynie alarmując, że może to być ostatnia przeszkoda przed definitywnym zbyciem Kompleksu w prywatne ręce. Ostap Dzesa informuje, że Wydział Prawny Rady Obwodu szykuje pozew sądowy i kieruje Marcina Reya na spotkanie do jego Dyrektora, Andrija Pitelaka.
Andrij Pitelak też nie wie o uchwale Komisji Kultury. Potwierdza natomiast, że przygotowuje treść pozwu, chociaż według niego nie ma decyzji, czy powinien być złożony przez Radę Obwodu, czy przez osobę spoza tej struktury – raczej to ostatnie. Zwraca bowiem uwagę na fakt, że ze względów politycznych "Radzie Obwodu niezręcznie podawać siebie samą do sądu" zwłaszcza jeśli "wiąże się to z wejściem w konflikt z Cerkwią". Przekazuje okrojoną o nazwisko powoda wersję tego projektu, którego obszerne fragmenty zacytowano na początku niniejszego opracowania.
Wobec niemożliwości uzyskania informacji o uchwale Komisji Kultury w siedzibie Rady Obwodu, Marcin Rey udaje się bezpośrednio do przewodniczącego tej Komisji, Rektora Uniwersytetu Profesora Bohdana Ostafijczuka, zapraszając do odwiedzenia Psar następnego dnia. Tego samego dnia Marcin Rey spotyka się Zastępcą Naczelnika Obwodowej Administracji Państwowej Wasylem Wasylem Hladijem, któremu zostawia kopie posiadanych naonczas dokumentów dowodowych i którego także zaprasza do Psar. Marcin Rey spotyka się jeszcze z Wasylem Oleksiukiem, kierownikiem Wydziału Kultury Rady Obwodu. Wasyl Oleksiuk przynajmniej wie o uchwale, gdyż to on ją redagował.
12 lutego 2008 r., do Kompleksu w Psarach przyjeżdżają Bohdan Ostafijczuk i Wasyl Wasylem Hladijem. Są pod wrażeniem jednocześnie piękna pałacu i jego otoczenia, jak i ogromu zniszczeń i zaniedbań. Wyrażają przekonanie, że Kompleks należy jak najszybciej odebrać właścicielowi i zwrócić Państwu.
Bohdan Ostafijczuk zaprasza Marcina Reya, aby wystąpił on podczas kolejnego posiedzenia Komisji Kultury i zaprezentował "Projekt Psary". Wasyl Wasylem Hladijem proponuje natomiast spotkanie z nowym Naczelnikiem Obwodowej Administracji Państwowej, Mykołą Palijczukiem.
12 lutego 2008 r., odbywa się w Rohatynie kolejne posiedzenie Sądu Rejonowego, znowu bez efektu ze względu na niestawiennictwo przedstawiciela Wiktorii Werheles.
Po nawiązaniu kontaktu i wprowadzeniu sprawy przez Jarosława Guzego, 8 stycznia 2008 r. Ukraińsko-Polska Fundacja Psary przesłała list i obszerną prezentację "Projektu Psary" na ręce Ministra Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, Radosława Sikorskiego.
13 lutego 2008 r. w imieniu Ministerstwa Spraw Zagranicznych odpowiada podsekretarz stanu Grażyna Bernatowicz, do kompetencji której należy tzw. "polityka wschodnia", w tym relacje z Ukrainą. List zawiera wyrazy poparcia i wskazuje na możliwości poszukiwania współfinansowania, kiedy sytuacja prawna Kompleksu zostanie uregulowana.
21 lutego 2008 r., w gazecie lokalnej "Zahidnyj Kurier" ukazuje się obszerny materiał śledczy pod tytułem "Aferalny skok na Pałac Reya" o nieprawidłowościach związanych z przejęciem Kompleksu w Psarach przez Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu i jego sprzedaży Wiktorii Werheles. Arcybiskup Joasaf odmawia spotkania z dziennikarzami przygotowującymi ten artykuł.
Arcybiskup Joasaf, który przecież sprzedał pałac, ale pozostaje w sporze sądowym ze spółką "Zahid Trading", reaguje atakiem. 20 lutego 2008 r. pisze do Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej w Kijowie Jacka Kluczkowskiego taki list:
"Wielce szanowny Panie Ambasadorze!
W 2001 roku, Iwano-Frankiwskiej Eparchii Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu przekazano w użytkowanie, a w 2005 roku na własność siedzibę byłych polskich obszarników Reyów, która znajduje się we wsi Pryozerne w Rejonie Rohatyńskim w Obwodzie Iwano-Frankiwskim.
Kiedy przekazywano ją Cerkwi, siedziba znajdywała się w opłakanym stanie, bez okien, bez drzwi, z częściowo zawalonymi ścianami, itd.
Wtedy nikt ani na Ukrainie, ani w Polsce nie interesował się na wpół zrujnowanym pałacem. Zainteresowanie zaczęło się, kiedy Cerkiew doprowadziła siedzibę do jako tako przyzwoitego stanu. Pojawił się tłumacz Marcin Rey, potomek (jeśli wierzyć jego słowom) byłych właścicieli, który zapragnął zostać nowym polskim obszarnikiem, zapominając, że mamy już przecież 21 wiek. Nawiązawszy kontakt z łapówkarzami ukraińskimi i polskimi, których nie brakuje ani u nas, ani u was, i powołując się na Pana Liszczyńskiego, członka rady ministrów polskiego rządu, zaczął działać jak przedstawiciel polskiego rządu, obiecując na prawo i na lewo miliony dolarów amerykańskich nie tylko od polskiego rządu, lecz i od amerykańskiego miliardera Rockefellera, oraz wylewać pomyje na Hierarchię i samą Cerkiew Prawosławną, co jest niedopuszczalne w naszych stosunkach dobrosąsiedzkich. Cerkiew ma prawo decydować, kiedy i komu sprzedaje swoją nieruchomość i nie ma zamiaru się z tego tłumaczyć ani przed jakimś Marcinem Reyem, ani przed polskim rządem, bo minęły czasy, kiedy polski rząd niszczył Cerkiew Prawosławną, a prawosławne chramy zamieniano na składy i kościoły. Powinni to też zrozumieć funkcjonariusze organów ochrony zabytków kultury przy polskim rządzie, i powstrzymać się od wysyłania do Obwodowej Administracji Państwowej w Iwano-Frankiwsku sfalsyfikowanych listów, w których pomawiają Cerkiew Prawosławną o to, jakoby ona (Cerkiew) nielegalnie sprzedała siedzibę bez urzędowych pozwoleń, co nie zgadza się z prawdą. Szanowny Panie Ambasadorze, żądamy zaprzestania bezprawnego wtrącania się rządu polskiego i jego skorumpowanych przedstawicieli w sprawy Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej; polski rząd lepiej by zrobił, gdyby się zastanowił nad zwrotem chramów nielegalnie zabranych Ukraińcom na terenie Polski i zamienionych na kościoły, zamiast mieszać się w działania Cerkwi na Ukrainie, co bezsprzecznie narusza nasze stosunki, bo jak nie, to my będziemy zmuszeni zaapelować o poparcie prawosławnej społeczności Ukrainy, czego nie chcielibyśmy robić, ale będziemy zmuszeni to zrobić, a odpowiedzialność rozpalenie kolejnych niesnasek spadnie na polski rząd. Skierujemy także zapytanie do ambasady Ameryki na Ukrainie w sprawie legalności zainteresowania miliardera Rockefellera pałacem. Jeśli Pan Liszczyński razem z Marcinem Reyem chcą sobie nabyć pałac, to niech się zwracają do nowych właścicieli, to ich prawo.
Z poważaniem
Arcybiskup
Iwano-Frankiwski i Halicki"
Pan "Liszczyński" to zapewne Minister Adam Lipiński, a nawiązanie do Rockefellera to zniekształcone echo wizyty Edwarda de Burlet w 2006 r., który pracuje nie u Rockefellera, lecz w banku Edmunda Rothschilda, czyli w Luksemburgu, a nie w USA, zaś na Ukrainę przyjechał w imieniu własnym, a nie swojego pracodawcy. Na szczęście Ambasador Jacek Kluczkowski nie dał wiary treści listu i zezwolił Ukraińsko-Polskiej Fundacji Psary na jego publikację.
23 lutego 2008 r., we Lwowie odbywa się posiedzenie Przewodniczących Rad sześciu obwodów zachodnio-ukraińskich (Wołyńskiego, Zakarpackiego, Iwano-Frankiwskiego, Lwowskiego, Tarnopolskiego i Chmielnickiego), które daje początek inicjatywie pod tytułem "Rok 2008 rokiem zamków i pałaców Zachodniej Ukrainy". Deklaracja przewiduje program działań zmierzających do konserwacji i turystycznego wykorzystania zabytków. Gdyby nie problemy prawne, Kompleks w Psarach miałby wielką szansę stać się sztandarową realizacją Obwodu Iwano-Frankiwskiego w ramach tego programu.
6 marca 2008 r., zespół "Projektu Psary" (Jarosław Guzy, Jan Piekło, Marcin Rey) prezentuje przedsięwzięcie na spotkaniu z Marcinem Roszkowskim i Maciejem Jakubikiem z Biura Spraw Zagranicznych Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Omawiano poszczególne warianty udziału Kancelarii Prezydenta w Projekcie. Przedstawiciele Kancelarii Prezydenta nie wykluczyli możliwości zapisania "Projektu Psary" na liście wspólnych projektów Prezydenta Wiktora Juszczenki i Prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Uzależnili to jednak od wyjaśnienia sytuacji prawnej.
14 marca 2008 r., odbywa się kolejne posiedzenia Komisji Kultury Rady Obwodu, w której na zaproszenie Bohdana Ostafijczuka uczestniczy Marcin Rey. Bohdan Ostafijczuk zdaje relację z wizyty w Psarach z 12 lutego 2008 r., a Marcin Rey prezentuje "Projekt Psary" i przedstawia ówczesną sytuację prawną.
Komisja postanawia, że zgłosi do porządku obrad następnej sesji plenarnej Rady Obwodu projekt uchwały o anulowaniu uchwały z 19 kwietnia 2005 r., na mocy której przekazano Kompleks Iwano-Frankiwskiemu Zarządowi Eparchialnemu Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu. Zapisane sprawy do porządku obrad wymaga jednak zatwierdzenia przez Wydział Prawny, którym kieruje Andrij Pitelak.
21 marca 2008 r., spółka "Zahid Trading" z jednej strony, a Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu z drugiej strony, przy udziale Wiktorii Werheles jako strony trzeciej, zawierają porozumienie polubowne, które kończy sprawę przed Sądem Gospodarczym w Iwano-Frankiwsku, jak wynika z uchwały tego sądu z 26 marca 2008 r., zawierającej treść porozumienia:
W tym porozumieniu, "Zahid Trading" uznaje umowę kupna sprzedaży z 15 sierpnia 2007 r. (punkt 3) oraz prawo własności Wiktorii Werheles (punkt 4), natomiast Wiktoria Werheles i Iwano-Frankiwski Zarząd Eparchialny Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Kijowskiego Patriarchatu uznają, że umowa dzierżawy z 25 sierpnia 2005 r. zawarta ze spółką "Zahid Trading", obowiązuje nadal (punkt 5). Wiktoria Werheles wstępuje w prawa wydzierżawiającego i zobowiązuje się nie zmieniać warunków dzierżawy (punkt 6). Strony zobowiązują się wycofać pozwy i nie wchodzić w kolejne spory sądowe w tej sprawie.
Należy zaznaczyć, że dokument dotyczy zakończenia sprawy przed sądem gospodarczym w Iwano-Frankiwsku; nie wiadomo, czy porozumienie spowodowało także zakończenie sprawy przed Sądem Rejonowym w Rohatynie. Pozornie dochodzi więc do zasadniczej zmiany sytuacji: "Zahid Trading" uznaje nowego właściciela, ale pozostaje dzierżawcą.
Jeśli jednak wierzyć słowom brytyjskiego przedstawiciela Wiktorii Werheles, Andrewa Fazakerleya, zakończenie sporów sądowych wynika z tego, że spółka "Zahid Trading" (założona przez osoby powiązane z Arcybiskupem Joasafem, a następnie przejęta przez spółkę "Ineko" z Kijowa) została teraz wykupiona przez Wiktorię Werheles. Sprowadza się to do tego, że Wiktoria Werheles dzierżawi Kompleks od samej siebie.
